دانشگاه سیستان و بلوچستان جغرافیا و آمایش شهری منطقه‌ای 2345-2277 15 57 2025 11 22 Legal Challenges of Community-Based Urban Governance in Iran (Case Study: Local Development Offices in Isfahan) حکمرانی شهری اجتماع‌محور و موانع قانونی آن در ایران (نمونۀ موردی: دفاتر توسعة محلی در اصفهان) 29 58 9420 10.22111/gaij.2025.50491.3248 FA علی مومنی دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران لطفعلی کوزه گر کالجی دانشیار گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2024 12 11 Community-based urban governance, as one of the new approaches to urban regeneration, requires institutions that effectively link the local community with formal management. Local Development Offices in Iran emerged after the 2010s in response to this necessity. Despite their positive functions, these offices still face numerous legal and institutional challenges. This study aims to analyze these challenges with a focus on community-based urban governance and Local Development Offices in the Hematabad and Sofla neighborhoods of Isfahan. Each neighborhood has distinct physical and social characteristics. The research method is descriptive–analytical and applied in nature. Data were collected through documentary studies, field questionnaires, and statistical analyses. The statistical population included residents of the mentioned neighborhoods and experts active in the field of urban regeneration. Statistical tools used were SPSS and Excel software as well as Friedman and Pearson correlation tests. Findings showed that various factors influence the performance of Local Development Offices. Among them, the lack of a clear legal status, weak institutional coordination, shortage of financial resources, insufficient expertise in local institutions, and lack of trust between citizens and formal management were identified as the most important obstacles. Moreover, comparing the two offices revealed differences in approaches and performance outcomes: the Hematabad office, relying on legal and physical principles, was able to gain relative residents’ trust and achieved better success in some renewal projects, whereas the Sofla office, focusing on socio-cultural aspects, failed to create effective institutional coordination and public trust. The results highlight the necessity of revising the legal framework of the offices, strengthening institutional and facilitation capacities, providing specialized training for managers and facilitators, and establishing a sustainable financial system. These measures can contribute to the improvement of community-based urban governance and the regeneration process of deteriorated neighborhoods. <strong>حکمرانی شهری اجتماع‌محور به­عنوان یکی از رهیافت‌های نوین بازآفرینی شهری، نیازمند نهادهایی برای ایجاد پیوند مؤثر میان جامعة محلی و مدیریت رسمی است. دفاتر توسعة محلی در ایران پس از دهة ۱۳۹۰ در پاسخ به این ضرورت شکل­گرفت. با وجود کارکردهای مثبت، این دفاتر همچنان با چالش‌های قانونی و نهادی متعددی مواجه‌اند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل این چالش‌ها با تمرکز بر حکمرانی شهری اجتماع‌محور و دفاتر توسعة محلی در محله‌های همت‌آباد و سفلی شهر اصفهان انجام شده است. این دو محله هر یک دارای ویژگی‌های کالبدی و اجتماعی متمایزی هستند. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و از نوع کاربردی بوده و برای گردآوری داده‌ها از مطالعات اسنادی، پرسش­نامة میدانی و تحلیل‌های آماری استفاده شد. جامعة آماری شامل ساکنان محلات مذکور و متخصصان فعّال در حوزة بازآفرینی شهری بود. ابزارهای آماری مورد استفاده نرم‌افزارهای «SPSS» و «Excel» و آزمون‌های فریدمن و همبستگی پیرسون بودند. یافته‌ها نشان­داد عوامل متعددی بر عملکرد دفاتر توسعة محلی مؤثر هستند. در میان آن‌ها، نبود جایگاه قانونی مشخص، ضعف هماهنگی نهادی، کمبود منابع مالی، فقدان تخصص کافی در نهادهای محلی و عدم اعتماد میان شهروندان و مدیریت رسمی از مهم‌ترین موانع شناسایی‌شده‌اند. همچنین مقایسة دو دفتر مورد مطالعه بیانگر تفاوت در رویکردها و نتایج عملکردی بود به‌گونه‌ای که دفتر همت‌آباد با تکیه بر اصول حقوقی و کالبدی توانست اعتماد نسبی ساکنان را جلب کند و در برخی پروژه‌های نوسازی موفق‌تر عمل­کند در حالی­که دفتر سفلی با تمرکز بر ابعاد اجتماعی–فرهنگی نتوانست هماهنگی مؤثر نهادی و اعتماد عمومی را ایجاد نماید. نتایج تحقیق بر ضرورت بازنگری در ساختار قانونی دفاتر، ارتقای ظرفیت‌های نهادی و تسهیل­گری، آموزش تخصصی مدیران و تسهیل­گران و ایجاد نظام مالی پایدار تأکید دارد. این اقدامات می‌تواند به ارتقای حکمرانی شهری اجتماع‌محور و بهبود فرآیند بازآفرینی محلات ناکارآمد کمک نماید.</strong> https://gaij.usb.ac.ir/article_9420_d7721ce65f34431c66ef3ad534550790.pdf